Ey aşk eri aç gözünü yer yüzüne kılgıl nazar
Gör bu latîf çiçekleri bezenüben Hakk’a gider
Bunlar yazın bezenüben dostdan yana uzanuban
Bir sor ahî bunlara sen kancarudur azm-i sefer
Her bir çiçek bin nâz ile öğer Hakk’ı niyâz ile
Her murgu hoş âvâz ile ol pâdişâhı zikreder
Öğer onun kâdirliğin her bir işe hâzırlığın
İllâ ömür kâsırlığın anıcağız rengi döner
Rengi döner günden güne toprağa dökülür gene
İbret durur anlayana bu ibreti ârif duyar
Bu sırrı ger duya idin ya bu gamı yiye idin
Yerinde eriye idin gideydi senden kâr u bâr
Ne gelmeğin gelmek durur ne bilmeğin bilmek durur
Son menzilin ölmek durur duymadın aşkdan bir eser
Bildik gelen geçer imiş konan geri göçer imiş
Aşk şerbetin içer imiş her kim bu mânâdan duyar
Yûnus bu sözleri kogıl kendözünden elin yugıl
Senden ne gele bir digil çün Hak’dan ola hayr u şer