Sûfîyem halk içinde tesbîh elimden gitmez
Dilim marifet söyler gönlüm hîç kabûl etmez
Boynumda icâzetim riyâ ile tâatim
Endîşem ayruk yerde gözüm yolu gözetmez
Söylerim marifeti sâlûslanırım katı
Miskînliğe dönmeğe gönlümden kibir gitmez
Hoş dervîşim sabrım yok dilimde inkârım çok
Kulağımdan gireni hergiz içim işitmez
Âlem çırâkdır sadır gönlüm bunu gözedir
N’ideyim Hak korkusu hergiz içimden gitmez
Görenler elim öper tâc u hırkama bakar
Şöyle sanırlar beni zerrece günâh etmez
Dışımda ibâdetim sohbetim hoş tâatim
İç pâzâra gelicek bin yıllık ayyâr etmez
Görenler velî sanır selâm verir utanır
Onca iş koyar idim el irüben güç yetmez
Dışım dervîş içim boş dilim tatlı sözüm hoş
İllâ ben etdiğimi dînin değşiren etmez
Yûnus, eksikliğini Allah’ına arz eyle
Onun keremi çokdur sen etdiğin ol etmez