Bu dem yüzüm süre duram her dem ayım yeni doğar
Her dem bayram durur bana yayım kışım yeni bahâr
Benim ayım ışığına bulutlar gölge kılmaya
Hem gedilmez doluluğu nûru yerden göğe ağar
Onun nûru karanuyu sürer gönül hücresinden
Pes karanuluk nûr ile bir hücreye nite sığar
Evvel ay niçe doğduysa ayruk dolanmadı hergiz
Eksilmedi ömrü onun her kime kim kıldı nazar
Ben ayımı yerde gördüm ne isterim gök yüzünde
Benim yüzüm yerde gerek bana rahmet yerden yağar
Sözüm ay gün için değil sevenlere bir söz yeter
Sevdiğim söylemez isem sevmek derdi beni boğar
Onun vasfın eydür isem halk mâşûkun öğer sanır
Hâcet değil öğmek ona kendi nûrun kendi öğer
N’ola Yûnus sevdi ise çokdur Hakk’ı seviciler
Sevenleri gördü idi onun için boynun eğer