N’idem ben bu gönül ile benim ile bile durmaz
Mâşûk yüzün gördü meğer öğütleyip öğün dermez
Tanrı için ey uslular gönlüm bana alıverin
Vardı bilişdi dost ile geri bana boyun vermez
Bunun gibi gönül ile niçe dirlik edebilem
Bırakdı yabana beni bir gün gelip hâlim sormaz
Gönlüm bana yoldaş iken zühd ü tâat kılar idim
Yıkıldı bu tertîblerim gönülsüzüm elim ermez
Gönül içeri dost ile ben kapuda feryâd u zâr
Bin yıl zâri kılur isem hâlin nedir diye sormaz
Eydür isem eyâ gönül kanı farîza yâ sünnet
Eydür ki yok teşvîş yeme bu seviye amel ermez
İkileyin eydür isem gel boynunda borç kalmasın
Kakır söğer buşar bana eydür ki ey Hakk’ı görmez
Ağız ağızdan kutludur ola ki sözünüz tuta
Ben yüz bin kez söyler isem sözüm kulağına girmez
Gönlüm dahi cânım dahi el bir etdi şol ikisi
Yüz bin Yûnus’dan ferâgat dost yüzünden gözün ırmaz