Borazan – Edip Cansever

Sizin bir çift göz olan o şeyleri taşıdığınız gibi
Bir borazan taşırdı; ta–tarata, ti–tiriti
O çalmıyor muydu, olanca görüntüler ayakta
Uzaklar, cins ülkeler onunla bir giderdi
Daha görmedimdi ben oldum bittim öyle yürek canlısı
Anılar mı? tez gelecekler mi? en güzeldi borazandaki.

Kim sevdi? kim niye öyle? yansıtır dururdu bir eğleniyi
En çoğul gökler kıpırdar, en yaprağı bollar sevinirdi
O çalsın gözlere şenlik, akınıp giderdi başka dünyalar
Başka dünyalar dedimse, en uzağı Kakilit
Kakilit’deki bir kızı ipince sevdirirdi.

Akşamları maviyi çalardı, bilmem ki bilir miyiz? o koyu maviyi
Bir çıplaktı, ama görmeyin, bir gürültüydü sabahı tutturunca
Ya ne olaydı derseniz? bendeki istek biraz garipti
Çıkıversin derdim en güzel olacakları dünyanın;
Bir sevinç, bir mut dalgası, azların azı da bir sadelik
Sizin bir çift göz olan o şeyleri taşıdığınız gibi…