Ruhun Güzü – Şaban Gürtuna

Güneş doğar ama odamda akşam,
Renkler solar, dökülür birer birer.
İçimde dinmeyen o sessiz yaşam,
Eski bir şarkıyı söyler tekrar tekrar.

​Zevk dediğin artık uzak bir liman,
Demir attı gönlüm, yorgun ve bitap.
Geçiyor ruhumdan koca bir zaman,
Her gün yeni baştan kapanan kitap.

Nefes mi aldığım, yoksa bir sızı?
Yollar biter, menzil hep aynı hüzün.
Gecede kaybolan sönük bir yıldız,
Aynada gördüğüm o yabancı yüz.

​Renkler mi dilsiz, ben mi sağırım?
Dünya bir sahnede yabancı oyun.
Kendi gölgemden bile ağırım,
Hangi tarafa bükülür boyun?

​Döner durur dünya, ben hep yerimde,
Eski bir defterin soluk sayfasında.
Umut sönük bir kül, en derinlerde,
Kayboldum hayatın tam ortasında.

Nisan – 2026