Kantar köprü zamanıdır
Artık içini dökmelisin.
Dört köşe, yuvarlak ve uzun
Bir mum ışığında, bereketsiz gecemize
Işıl ışıl tohumlarını ekmelisin…
İçimiz çepçevre gün ışığı
Büyük sevdalardan ve baharlardan
Arpa büyür, çavdar göverir
Bir yanık türkü sızlar tırnaklarında
Kaldırıp başını yüksek duvarlardan
Önüne, ardına bakmalısın…
Kantar köprü, leylim aman
Artık içini dökmelisin.
Tutup bizi yakamızdan, efendim
Sevdalı yalnızlığına çekmelisin…