Bir türküydün hiç yalansız dilimde
Biber sürdün dilime sen yaktın yâr.
Yaşayıp giderken kendi hâlimde
Gözlerime acınarak baktın yâr.
Ulu bir çınardım mavi tutkulu
Beni toprağımdan çekip söktün yâr.
Işılar dururdum camiler gibi
İçimdeki minareyi yıktın yâr.
Aşk derdine ilâç yine aşk deyip
Yüreğime kelepçeyi taktın yâr.
Dilim suskun, hâlim kötü, nerdesin?
Atlasımda, albümümde tektin yâr.
Çâresiz ve yorgun gezdim çevrende
Pencerenden bir el gibi baktın yâr.
Merkez iken daim kenar yaşadım
Sen pınarken hep kendine aktın yâr.
Sahillerde çığlık atıp martıca
Yaylalarda keklik gibi sektin yâr.
Aşiretin kokusunu alınca
Nedense sırt döndün, benden bıktın yâr
Bir gün çekip gittin deniz aşırı
Karakoç’u yarı yolda ektin yâr.
Gün batarken kapımı çaldı hüzün
Daralmıştım sen yanımda yoktun yâr.
Okuma yolu: Son Türkü – Bahattin Karakoç başlığını okuduktan sonra Bahattin Karakoç arşivindeki diğer şiir ve yazılara geçebilirsiniz. Bu bölüm, Babamın Şiir Defteri içinde aynı duygu ve edebiyat hattındaki metinleri daha kolay takip etmek için eklendi.
Benzer okumalar: Bahattin Karakoç arşivi, Bir Sevgi Oylumu Mor Menekşe – Bahattin Karakoç, Bahattin Karakoç – Hayatı ve Eserleri, Leyl ü Nehar Aşk – Bahattin Karakoç, Kamusal Alan’lar Yasaktır Beyaz Güvercinlere – Bahattin Karakoç.