I
Maziyi yâda daldığım zaman,
Renkler belirir tâ uzaklardan:
Mavi, kırmızı, beyaz ve siyah;
– Her renk ayrı bir hâtıradır ah! –
Renkler renklere renkleri ekler,
Olurken içim renklere mahşer.
II
Maziyi yâda daldığım zaman,
İçimde sanki sesten bir orman:
Koşan, haykıran, çırpınan sesler;
– Her ses ayrı bir hâtıra besler! –
Sesler seslere sesleri ekler,
Olurken içim seslere mahşer.
III
Maziyi yâda daldığım zaman,
Tüter içimde eski buhurdan.
Gizliden gizli genzime dolar,
Kokular gibi hep hâtıralar;
Hâtıralarla aklımı çeler,
Eski bahçeler, eski bahçeler!
IV
Maziyi yâda daldığım zaman,
Nasıl olur da ölmem ki bazan,
Hafızam durur, kaybolur yollar;
Ve sonra birden içime dolar,
Daire gibi genişler sükût,
Der: “İçimde kal, hepsini unut!”