Şu varak-pâre ki âyîne-i efkârımdır
Çeşm-i im’ân ile baktınsa, benim hep görünen!
İhtifâ etmez idim bunca zamandır lâkin
Böyle pejmürde kıyafetle sıkıldım senden!
Senin hatırandır bütün kâr u bârım,
Vedâd-ı kadîmindir artık şiârım.
Hayalim senin mehbitü’n nûrun olmuş,
Fuâdım tecellî-gehin, Tûr’un olmuş!
Hayalinledir şimdi hep iştigâlim,
Habibim, halilim, enîsü’l hayâlim!
O sîmâ-yı sâfın, o parlak nigâhın,
O tavrın, o güftâr-ı irfan-penâhın
Hudâ şahid olsun gözümden çekilmez
Bu âvâre dil, “yâr!” der başka bilmez!
Hayalimde cevvaldir cümle halin,
Hitabın, itâbın, cemalin, celâlin!
Anarken o hengâmı çeşmânım ağlar
Durur gâh olur gözlerim, canım ağlar!
Bu âlemde yâr-ı vefâdâr sensin
Evet eyliyor kalbim ikrâr, sensin!