Ben ol yârı sevdiğimi niçe bir gizleyebilem
Gönlüme sığmaz n’ideyin meğer râzım ile diyem
Dil tutuban yürüdüğüm yadlığıma delîl imiş
Yakam yadlık perdesini hicâbımı ben giderem
Onun ile ahvâlimi âlemlere bildireyim
Çağıruban muştulayam âlemi üstüme derem
Âşıkların gönlü gözü mâşûkaya açık olur
Ben gönlümü kul eyleyem bâşed ki mâşûka erem
Cânım kurbân kılam ona ger cân kabûl kılar ise
Kaçan ise ölesiyem niçe bunda diri duram
Şükrâne cânım üstüne ben dost için ölür isem
Ölmek lâzımdır kamuya ben ölmeden kanca varam
Ol dost ile benim işim ölmek ile bitmeyiser
Amelimdir bile varır toprağıma tutagirem
Kamuların amelidir Münker-Nekir olup gelen
Benim amelim dost idi amelimi tutavaram
İlm ü amel sözü değil Yûnus dili söylediği
Dil ne bilir dost haberin ben dost ile niçe birem