Tepebaşı bahçesinin arkası
Bir asfalt cadde
Asfaltın sağında
Sıra sıra akasya.
Bu cadde akşamları
Panayırdan farksız
Kaynaşan insanları
Görmelisiniz.
Caddenin bir yanı
Dik sırtlar
Kasımpaşa, dik sırtlardan aşağı.
Caddenin bitiminde
Şişhane yokuşu başlar
Yokuşun başında
Çevresi parmaklık
Bir kahve var.
Kasımpaşa’dan Beyoğlu’na
Dik sırtlardan çıkan yollar
Yolların biri
Kahvenin ardından uzar.
Kahve, bahçeli kahve
İki tarafa da bakar
Caddeye ve Haliç’e
Haliç’in uzaklığı
Bir kol kadar.
Bu yaz ömrüm geceleri
Çokluk bu kahvede geçti
Kahvenin bahçesinde
Ağaçların altı
Boydan boya mermer masa
Ağaçlar dedimse
Çam ve akasya.
Ufukta gün sönüyor
Güneş bıraktı bizi
Haliç’e bakarak
İçelim kahvemizi.
Kahvenin ön tarafı
Bir asfalt cadde
Geçilmez taşıttan akşamları
Taksiler sel halinde.
Çekelim üstümüze
O eski yalnızlığı
Ufukta gün sönüyor
Asfaltta, gerimizde
Taksilerin çığlığı
Çarklar dönüyor.
Birisi oturmuş bahçede
Gelip geçeni görüyor
Adamlar çıkıyor yokuştan
İniyor adamlar yokuşu
Tozlu bir yol geliyor
İzbe evlerden doğru.
Saatler geçiyor
Bir gündüzü yaşarken Beyoğlu
Üflemiş lambasını karanlıkta
Uyuyor
Kasımpaşa.
Bu yaz ömrüm geceleri
Şişhane yokuşunda
Çokluk bu kahvede geçti.
Bir geceydi, gözlerim.
Bir kıza ilişti.
Çökmüş üzerine
Gündüzün yorgunluğu
Kuyu gibi derinde
Uyurken Kasımpaşa
Yanında bir delikanlı
Yukarı çıkıyordu.
İlk görüşüm bu kadarla kaldı
Bir başka gece gene
Önümden geçti
Yanında iki delikanlı,
İçmişti.
Beyoğlu’ndan Kasımpaşa’ya
İnmek fena
Kasımpaşa’dan Beyoğlu’na
Çıkmak iyi
Kasımpaşa yolları
Çıkışlı, inişli.
Taşıtlar ne de çok arkada
Söndürmüş lambasını
Uyurken Kasımpaşa
Işıklar içinde Beyoğlu
Uyanır hayata.
O kız başka geceler de göründü
Yokuş yukarı
Sayıları değişen erkeklerle
Beyoğlu’ndan yana saptı.
Kasımpaşa yolları
İnişli, çıkışlı
Yüzü koyu karanlıklar mahşeri
Yalnızdı
Bir gece gölge gibi
Kaydı yokuş aşağı.
Bu şiir senin için Elif
Yazarken seninle doluydum
Asıl adın başka olsa bile
Kıştı gece yarısı
Kasımpaşa önlerinde
Yazarken seninle doluydum
İncecikten yağan kar
Tozuyordu Elif diye
Adını Elif koydum.