Tatyosun Kahrı – Attila İlhan

Tatyosun Kahrı – Attila İlhan

Son yolcunun adı Attila İlhan’dı
Miyoptu kısa boylu bir adamdı
Dostu yoktu yalnızlığı vardı
Yazı makinasıyla binmişti
Bizimle konuşmaktan çekinmişti
Gözlerini görseniz korkardınız
Polis’ten kaçıyordu derdiniz
Bir cinayet işlemişti derdiniz
Halbuki kendinden kaçıyordu

Tatyosyan’la arkadaş oldu
Güvertede birlikte gördük
Hırsızlama durduk dinledik
Ermeni sicim gibi ağlıyordu
Karısı Marsilya’da kalmıştı
Çocuğu karısında kalmıştı
Anası İstanbul’da bekliyordu
Palermo feneri parlıyordu

Tatyos’u iki polis getirdiler
Marsilya’daydık kıştı kıyametti
Rıhtıma kelepçeli getirdiler
Mistral zehir kusuyordu
Deniz bildiğiniz felaketti
Bölük pürçük akşam oluyordu
Tatyos’u göz hapsine koydular
Katiyen cigara içiyordu

“Dövülmüş süt gibi yorgunum
Geceleyin kapımı çalsalar
Öyle telaş telaş uyanıyorum
İflahımı kesti fransızlar
Taşların üstünde yattım
Karımla konuşturmadılar
Üç günde bütün ihtiyarladım
Üç gün dua ettim küfrettim
Beni süreceklerdi biliyordum.”

Tatyos’un camları kırılmıştı
Vapur ecel teri döküyordu
Gizli gizli şimşek çakıyordu
Haham levi dua ediyordu
Tatyos’un kahrını anlamıştı
Allah da anlasın istiyordu
Allah tatyos’u görmüyordu
ellerini kana bulamıştı

Tatyos’un üç cigarası olursa
İkisi mutlaka bizimdi
İki göz gibi birbirimize yakındık
Aynı kahırla bakıyorduk
Aynı sancıyı çekiyorduk
Bindiğimiz bu gemi batsa
Çırpına çırpına boğulsak
Allah bilir ki sevinirdik
Yalnız çocuklardan utanırdık
Madem ki ölmemiz lazımdı

Sosyal Medyada Paylas:
Facebook   Twitter   LinkedIn   Tumblr   Pinterest   WhatsApp   Reddit