Çanakkale – Bülent Ecevit

‘Söyle Arkadaşım’ dedi Anadolulu Mehmet
Yanıbaşındaki Anzak erine,
‘Nereden kopup gelmişsin,
Neden çökmüş bu mahsunluk üzerine’ ?

‘DUNYANIN ÖBÜR UCUNDAN’ dedi gencecik Anzak.
‘Öyle yazmışlar mezar taşıma.
Doğduğum yerler öylesine uzak,
Örtündüğüm topraksa gurbet bana.’
‘Dert edinme arkadaşım’dedi Mehmet
‘Değil mi ki bizlerle birleşti kaderin,
Değil mi ki yurdumuzun koynundasın ilelebet,
Sende artık bizdensin,
Sende bencileyin bir Mehmet’

Çanakkale’de toprağının
Üstü cennet altı mezar,
Kavga bitmiş mezarlarda,
Kaynaş olmuş yiten canlar.

‘Ya sen dedi Mehmet
Oyun çağındaki İngiliz erine,
‘Yaşın ne senin kardeş
Böylesine erken buralarda işin ne?’
‘yaşım sonsuza dek onbeş’
Dedi ufak tefek İngiliz eri.
‘Köyümde askercilik oynar
Coştururdum trampetimle bizimkileri
Derken kendimi cephede buldum
Oyun muydu, gerçek miydi anlamadan,
Bir sahici kurşunla vuruldum.
Sustu boynumdaki trampet,
Son verildi böylece oyundan bozma işime
Gelibolu’da bana da bir mezar kazıldı
Mezar taşıma ‘ON BEŞİNDE TRAMPETÇİ’ yazıldı.
Öyküm de künyem de bundan ibaret.’

Yağmur yağıyordu usul usul toprağa
Gozyaşları düşerek üstüne sanki
Damla damla ağlıyordu uzaktan uzağa
Sahibini yitiren bir trampet.

Ya sizler’ dedi Mehmet
Dünyanın dört kıtasından
Mezarlar dolusu erlere,
‘Hangi rüzgar savurdu sizleri
Bu bilmediğiniz yerlere’

Kimi İngilizdi, kimi İskoç
Kimi Fransızdı, kimi Senegalli
Kimi Hintli kimi Nepalli
Kimi Avustralya’dan kimi yeni Zelanda’dan Anzak
Gemiler dolusu asker
Her biri niye geldiğinden habersiz
Gelibolu’nun oya gibi koylarından şizarak
Tırmanmışlardı dağa bayıra
Siper siper yara gibi yarılan toprak
Mezar olmuştu savaş ardından onlara.
Kiminin BURADA YATTIĞI SANILIR
Kiminin ADI BİLİNSE DE MEZARI BİLİNMEZ
Kiminin de mezar taşında
On altı, on yedi, on sekiz yaşında
EBEDİ İSTİRAHATE ÇEKİLDİĞİ yazılı.
Çanakkale topraklarında,
Her birinin erken biten yaşam öyküsü
Eski yazıtlar gibi taşlara böyle kazılı.
‘Anlamaz mıyım’ dedi ‘halinizden kardeşler’
Adına yazılı taşı bile olmayan asker
Anadolulu Mehmet
‘Ben de yuzyıllarca yaban ellerde
Neyin uğruna bilmeden can vermişim
Kendi yurdum uğruna can vermenin tadına
İlk kez Çanakkale’de ermişim.
Uğrunda can verdikce vatandı ancak
Ekip biçtiğim padişah mülkü toprak
Değil mi ki sizler alamasanız bile
Bu topraklar almış sizi sizleri basmış bağrina
Sizlere de vatan sayılır artık Çanakkale.

Çanakkale’de toprağının
Üstü cennet altı mezar
Kavga bitmiş mezarlarda
Kaynaş olmuş yiten canlar.

Bir garip savaştı Çanakkale savaşı
Kızıştıkça kızginlığı dindiren
Ara verildikçe ateşe
Düşmanı kardeşe
Döndüren bir savaştı.
Kıyasıya bir savaştı
Ama saygı üreten bir savaş
Yaklaştıkça birbirine
Karşılıklı siperler
Gönüller de yakınlaştı
Düştükçe vurusanlar toprağa
Dostlar gibi kaynaştı.

Savaş bitti.
Ölenler kaldı sağlar gitti
Köylü köyune döndü evli evine
Kır çiçekleri geldiler akın akın
Çekilen askerlerin yerine
Yaban gülleri, dağ laleleri, papatyalar,
Kilim kilim yayıldılar toprağa.
Siper siper
Toprağın savaş yaralarını örttüler
Koyunlar koruganları yuva yaptı kendine
Kuşlar döndü gökyüzüne kurşunların yerine.
Çiçeğiyle yemişiyle yeşiliyle
Silah yerine saban tutan elleriyle
Geri aldi savaş alanlarını doğa
Can geldi toprağa silindikçe kan izleri.
Yeryüzünde cennet oldu öylece
O cehennem savaş yeri
Şimdi Çanakkale Gelibolu
Bahçe bahce, ülke ülke
Mezar dolu.

Üstü cennet altı mezar
Çanakkale toprağının
Kavga bitmiş mezarlarda
Kaynaş olmuş yiten canlar.

Huzur içinde uyusun
Vuruştukları toprakta
Kavgadan kinden uzakta
Yanyan dostça yatanlar.

Bülent Ecevit

Default image
Şaban GÜRTUNA
1952 yılında Balıkesir – Sındırgı – Osmanlar Köyü’nde doğdu. İlkokulu bu köyde okudu. İlkokulu bitirdikten sonra iki yıl ailesine tarım işlerinde yardım etti. Sonra okumaya karar verdi. 1964 yılında yatılılık sınavını kazanarak Savaştepe İlköğretmen Okulu’na girdi. 1971’de okulu bitirip Kars – Arpaçay İlçesi, Akyaka Nahiyesi – Süngüdere (Kızıltaş) Köyü İlkokulu Öğretmenliğine atandı. 1974 yılında evlendi. Kars ilinde 2 yıl zorunlu hizmetini tamamladı. Sonra aynı ilde er öğretmen olarak askerlik hizmetini yaptı. Balıkesir – Sındırgı İlçesi Osmanlar Köyü’nde 3 yıl, Manisa Merkez – Süngüllü Köyü’nde 1 yıl, Saruhanlı – Koldere Kasabası’nda 13 yıl, Akhisar ilçe merkezinde 7 yıl olmak üzere, toplam 28 yıl görev yaptıktan sonra 1999 yılında emekli oldu. Bir kız, bir erkek iki çocuk babasıdır. Şiir yazmaya öğretmen okulu yıllarında başladı. Belirli Gün ve Haftalarla ilgili “Bir Eylül Sabahı”, “Gediz”, “Ana Hasreti”, “Atatürk”, “Orman” şiirleri birçok şiir sitesinde yayınlanmıştır. Halen “www.babaminsiirdefteri.com” adlı şiir sitesinde editörlük yapmaktadır. Doğa fotoğrafları çekmek, onları sosyal paylaşım sitelerinde sevdikleriyle paylaşmak, bulmaca çözmek, doğa yürüyüşleri yapmak hobileri arasındadır. ESERLERİ / ŞİİRLERİ – Rüzgarlı Tepe (I. Basım - Özel)